Especialidades

Estética dental

Branqueamento dental

Pódese realizar na clínica dental con produtos que se activan pola luz, xa sexa luz halóxena ou láser. Tamén se pode realizar en casa fabricando uns moldes a medida dos dentes onde se deposita o axente branqueante.
Unha cubeta de branqueamento dental é un dispositivo en forma de ferradura de acrílico brando transparente que ten gravadas as pegadas dos seus dentes para adaptarse perfectamente a eles e serve de vehículo para levar un xel branqueador aos dentes.

O branqueamento dental externo é actualmente un dos recursos estéticos máis sinxelos e conservadores. Aínda que se chama externo, o que se tenta branquear é a dentina. A coroa do dente na súa estrutura está formada por esmalte (parte máis externa), dentina (capa intermedia) e pulpa dental (estrutura interna). O esmalte non ten cor, é traslúcido como o cristal. A dentina é a que realmente nos dá a cor de dente.

¿Os dentes son brancos?

Habemos de saber que a cor interna intrínseca da dentina vén determinado xeneticamente, é pois unha característica innata de cada un de nós, como o é a cor da nosa pel. Poden chegar a ter unha infinita variedade de gama de cores dentro do branco (laranxa-amarelo, gris- verdoso, gris-rosado ou marrón-avermellado) e dentro de cada un deses grupos, distintas gradacións de intensidade. O profesional haberá de determinar esa cor base, xa que non se modifica con ningún branqueamento, o que se pode conseguir é un aclaración en maior ou menor medida desa cor base.

Por explicalo dunha maneira sinxela, estamos a falar sempre de branqueamento da cor base que se localiza no interior do dente, xa que as manchas externas como poden ser as do tabaco ou outras tincións na superficie do dente, poden ser facilmente eliminadas cunha limpeza bucal xunto co sarro e placa. Non hai que confundir as manchas de esmalte por axentes externos coa coloración intrínseca do dente, razón pola cal a limpeza de boca e o branqueamento son dous procedementos odontolóxicos diferentes.

O procedemento para branquear os dentes

Antes de iniciar un tratamento deste tipo haberá que estudar o caso para non dar falsas expectativas. Dicir así mesmo que a intensidade do branqueamento dependerá de cada paciente e da súa idade (sendo a máis nova, mellor resposta) e que en xeral responden ben case todos os dentes, mesmo en moitos casos os tetraciclínicos (con franxas marróns ou grises) aínda que nestes últimos non desaparecen as franxas mencionadas, senón que só se aclararán. Nunca cun branqueamento van desaparecer. O branqueamento non é como “ calear” ou pintar unha parede.

O branqueamento dental externo farase sen anestesia para poder percibir as sensibilidades, xa que é en realidade o dente é o que nos vai a indicar ata onde podemos branquear, de nada válenos ter un dente branquísimo se nos queda hipersensible. Se durante o procedemento as sensibilidades son moitas, haberá que parar e seguir noutra sesión, ou parar aí definitivamente o tratamento porque o dente non nos permite ir máis lonxe.

Ao finalizar o tratamento e ao día seguinte os dentes poden e adoitan quedar lixeiramente sensibles así como a enxiva circundante, mesmo en ocasións pode requirir a toma de analxésicos o día do tratamento, pero habemos de dicir que estas molestias, de habelas, serán pasaxeiras e de intensidade baixa se se seguen os protocolos correctos.

¿Cando notarei os resultados do branqueamento?

Unha vez realizado o branqueamento, nuns días os dentes van seguir branqueando e a cor final obtida manterase así de inalterable durante uns 2 a 7 anos, dependendo de cada paciente. Aínda cando perda intensidade ao cabo destes anos, a cor nunca volverá ser como o do inicio. No caso de que recidive un pouco, bastará con facer unha sesión de recordatorio máis curta que a inicial. Nos casos indicados pódese utilizar unha pasta blrnqueante como reforzo durante unha tempada. Sempre baixo control profesional.

Materiales usados para branquear

As técnicas actuais de branqueamento baséanse na utilización de dous produtos, o peróxido de carbamida (tratamentos ambulatorios) e o peróxido de hidróxeno (tratamentos en clínica). Estes produtos son capaces (mediante a activación por calor e/ou luz especial) de desprender moléculas de O2 que poden “filtrarse” a través do esmalte dos dentes (tecido superficial) ata chegar aos túbulos dentinarios. Existen aproximadamente 15.000 túbulos dentinarios/mm2. Así, o tecido que está debaixo do esmalte (dentina) que é o que dá cor aos dentes, sofre un branqueamento, dando a sensación de que o esmalte é máis branco.

Limitacións
O branqueamento de tipo ambulatorio ten limitacións:

  • Igualmente, o efecto branqueador tampouco é indefinido: un tempo despois de terminar o tratamento empézase a producir unha lixeira recidiva da antiga cor. Este escurecemento, que poderiamos cifrar nun 10%, pódese combater repetindo unha sesión de xel branqueador cando observe o escurecemento, e pode previrse notablemente cunha sesión mensual de branqueamiento, como mantemento.
  • O efecto branqueador require certo tempo: xeralmente é cuestión de varias semanas. Non se acelera con poñer maior cantidade de xel nas cubetas ou con telas colocadas máis tempo que o recomendado. O branqueamento require sesións dun tempo determinado, e non maior (para minimizar a sensibilidade dentaria).

Síganos

Na nosa canle de Youtube, segunda canle de odontoloxía a nivel mundial, atopará numerosos vídeos en 3D con explicacións detalladas de máis de 55 tratamentos distintos e subtitulados en 12 idiomas diferentes.